Rozdział 3

W sobotni poranek obudził mnie dźwięk przychodzącego sms-a.

*Od Harrego*

-Dzień dobry :) Śpisz jeszcze?

-Właśnie mnie obudziłeś głupku.

Z powrotem nie dostałam już żadnej wiadomości, więc postanowiłam zejść do kuchni i zrobić sobie śniadanie, które zawsze przyrządzała mi mama, ale nie było jej ani taty, więc musiałam sama ruszyć moje leniwe dupsko. Gdy już zjadłam płatki poszłam się ogarnąć do łazienki. Związałam włosy w „dziwnego” koczka, założyłam jeansy, granatową bokserkę na to szarą bluzkę z granatowymi rękawami ¾ i do tego białe conversy. Schodząc na dół po schodach usłyszałam dzwonek do drzwi. Przyspieszyłam kroku, aby otworzyć. Na zewnątrz stał Loczek.

Pociągając mnie za rękę powiedział :

-Porywam Cię. – szczerzył kły.

-Co? – zapytałam ze zdziwieniem.

-Nie pytaj się tylko chodź.

Z pośpiechem wzięłam torbę i zakluczyłam drzwi po czym wsiadłam do samochodu. W kółko wypytywałam Harrego gdzie jedziemy, ale ten nie chciał pisnąć ani słowa. Wiedziałam jedynie tylko to, że dążyliśmy gdzieś za miasto. Wreszcie zatrzymaliśmy się. Byliśmy na plaży, gdzie oprócz nas było tam jeszcze wiele innych osób.

-Hazz co my tu robimy? – zapytałam.

-Zabrałem Cię na piknik, no chyba, że chcesz spędzić ten piękny dzień w domu?

-Na piknik? – zapytałam z niedowierzaniem, gdy Loczek zaczął wyciągać z auta koc oraz kosz pełen smakołyków. Kiedy już wszystko było gotowe usiedliśmy koło siebie i wpatrywaliśmy się w fale morza. Przez dłuższy czas każde z nas milczało, aż Harry nie zadał pytania :

-Może masz ochotę na truskawki z czekoladą?

-No jasne, przecież od zawsze wiesz, że je uwielbiam głuptasie.

I zaczęła się konsumpcja. Było przy tym dużo śmiechu. Oczywiście jedząc musiałam ubrudzić sobie usta, o czym poinformował mnie Loczek. Gdy jego dłoń spoczęła na mojej twarzy wycierając kąciki ust nagle poczułam, że chłopak odchyla mnie do tyłu kładąc na koc i zaczyna całować. Czułam się trochę zakłopotana, ponieważ wszyscy tam obecni patrzyli się na nas, lecz w głębi serca wiedziałam, że to jedna z tych chwil najlepszych w moim życiu. Gdy odczepiliśmy się od siebie Harry rzekł, że nigdy nie myślał, że kiedykolwiek to powie, ale strasznie się jemu podobam. Wtedy tak słodko się uśmiechnął, a ja patrzyłam w jego zielone oczy.

Do samego wieczory wpatrywaliśmy się w siebie, aż zrobiło się zimno i chłopak dał mi swoją bejsbolówkę, przytulił i zabrawszy wszystko odwiózł do domu. Tam jeszcze długo nie mogliśmy się rozstać. Kiedy już do niego weszłam, nie patrząc czy rodzice są w domu  pobiegłam do pokoju aby wejść na gadu i o wszystkim napisać Klaudii.

-Cześć. Jesteś? – zapytałam.

-Tak. Co słychać?

-Nie uwierzysz… ja to znaczy Harry, to znaczy my… my się całowaliśmy.

-Co ja słyszę? Gosia i widzisz? Wszystko jest tak jak chciałaś.

-I na dodatek on mi powiedział, że strasznie mu się podobam. Jeszcze do końca nie mogę w to uwierzyć.

-To teraz mamy chyba najwspanialszych chłopaków na świecie.

-Tak, chyba tak. Ale niestety muszę już kończyć, mama puka do drzwi. Potem zadzwonię. Pa :*

Kobieta weszła do mojego pokoju, z dziwną miną mówiącą WTF? Obawiałam się co powie no, ale nie miałam innego wyjścia. Pewnie widziała mnie z Harrym i mam przechlapane, bo zawsze powtarzała mi, że w tym wieku nie pozwoli mi mieć chłopaka, bo jestem za młoda. I teraz na pewno będę musiała słuchać jej jakże ważnych kazań na ten temat, no ale chyba nawet ja mam prawo być szczęśliwa, prawda?

-Córciu czy możemy porozmawiać?

-Tak…, ale o czym?

-Widziałam Cię z Harrym i… czy Ty i On jesteście razem?

-To jest mój przyjaciel… mamo.

-Właśnie widziałam. To teraz całujemy się z przyjaciółmi?

-Mamo ja też chcę być szczęśliwa w życiu. I powiem Ci jedno. Kocham Go.

Poszłam do łazienki. Przez dłuższą chwilę patrzyłam w lustro. Starałam się zrozumieć moją mamę, ale w ogóle mi to nie wychodziło. Nie mam zielonego pojęcia w czym jej to przeszkadza. Każdy rodzić chce, aby jego dziecko było szczęśliwe… więc w czym rzecz?

W pewnym momencie nawet zachciało mi się płakać. Już nie wiem co mam myśleć. To już jej problem, że tego nie zaakceptuje. Ja będę z Harrym i to postanowione. Ona jest szczęśliwa. Ma męża, piękny dom. Czego chcieć więcej?  

Wzięłam kąpiel i od razu po tym poszłam się położyć. Mimo, że było już bardzo późno nie mogłam usnąć. Wciąż przewijały mi się przez głowę słowa mamy. Myślałam o tym całym dzisiejszym zdarzeniu, o Klaudii i o Harrym. Potem nawet już sama nie wiedząc jak, nareszcie usnęłam.